اولین و بزرگترین مرکز پاسخ به شبهات غیرمقلدین فارسی زبان
.

جواب لال بخش در مورد کیفیت رفتن به سجده(۷)

قول متسلف: الباني در “الضعيفه” (۹۲۹) و “الارواء” (۳۵۷) در اين مورد توضيح داده است مخالفت با شتر وقتي محقق مي شود که دست ها را قبل از زانو بر زمين مي گذارد و زانو هاي شتر در دستانش قرار دارد چنان که در “لسان العرب” و ديگر کتب لغت آمده است.

جواب حنفي :محدث العصر علامه بنوري رحمه الله مي‌نويسيد : علامه كشميري – رحمه الله – در تعليقش بر آثار السنن (۱/۱۱۵) مي‌گويد : آيا محط ترتيب ركبتين و يدين است يا همان روش افتادني است كه شتر دارد , همانند افتادن بدون اختيار؟ پس به «نهايه» و «تاج» مراجعه كن در بحث از ناقه‌ي متواتره. سپس در (۱/۱۱۶) گفته‌است :  شتر دو دستش را مقدّم مي‌كند اگر چه زانوهايش در دست‌هايش قرار دارد. پس منظور , تقابل در تقديم بين دست‌ها و زانوها نيست, بلكه منظور اين است كه دست‌ها بر زانوها گذاشته شوند تا هر دو ( به هنگام فرود آمدن) يكي شئ قرار گيرند, و من در لفظ آن ذكر زمين را نمي‌بينم, لذا مراد گذاشتن دست‌ها در محل‌شان است كه محل آن‌ها زانوها هستند؛ زيرا دست‌ها در هنگام پايين رفتن و در بين دو سجده و در قعده جايي جز زانوها ندارند. اين ايراد گرفته نشود كه بروك در لغت به معني زانو زدن است؛ زيرا منظور اين‌جا مقدَّم بودن دست‌هاست بر پاها به هنگام پايين رفتن نه در گذاشتن بر زمين.
(معارف السنن ۳/ ۳۱ -۳۲)

سپس علامه بنوري رحمه الله مي‌فرمايد : خلاصه‌ي گفته‌ي شيخ رحمه الله اين است كه ( در اين حديث) مأمور به (چيزي كه به آن امر شده است) گذاشتن دست‌ها بر زانوهاست پيش از گذاشتن زانوها بر زمين, نه گذاشتن دست‌ها بر زمين پيش از گذاشتن زانوها.و عَين همين است غرض حديث حضرت ابوهريره رضي الله عنه , و هدف در حديث وائل رضي الله عنه جلوتر گذاشتن زانوها بر زمين است پيش از گذاشتن دست ها بر زمين.پس در حديث حضرت وائل رضي الله عنه بحثي از گذاشتن دست‌ها بر زانوها پيش از گذاشتن زانوها بر زمين نيامده است, همان گونه كه بحث گذاشتن دست‌ها بر زمين در حديث حضرت ابوهريره رضي الله عنه نيامده است, لذا مآل هر دو حديث يكي است و هر يكي از اين دو حديث چيزي را ذكر كرده است كه حديث ديگر آن را ذكر ننموده است. (معارف السنن ۳/۳۲)

سپس مي‌نويسد : اين جمع و تأويل را روايت خود حضرت ابوهريره رضي الله عنه كه با لفظ « إذا سجد أحدكم فلايبرك كما يبرك البعير, و ليضع يديه علي ركبتيه» يعني وقتي كه يكي از شما سجده مي‌كند هم‌چون شتر بر زمين نيفتد (كه اول دست‌ها را بر زمين بگذارد) بلكه بايد (اوّل) دست‌هايش را بر زانوهايش بگذارد.
اين حديث را امام بيهقي در سننش روايت كرده و برايش علتي ذكر ننموده است. (معارف السنن ۳/۳۳)

فيصله‌ي علامه بنوري رحمه الله تعالي :در آخر , علامه بنوري رحمه الله تعالي اين چنين فيصله كرده است : از تمام اين بحث و كشف معلوم مي‌شود كه در حديث حضرت ابوهريره رضي الله عنه با اين كه شاهدي از حديث ابن عمر رضي الله عنهما نزد ابن خزيمة و حاكم و غيره دارد كه « كان يضع يديه قبل ركبتيه» اضطراب وجود دارد چنان كه شناختي. پس يا معني‌اش به حديث  حضرت وائل بر ‌گردد كه فبها , و اگر نه, پس عمل به حديث حضرت وائل اَوليٰ است؛ زيرا شواهدش بيشتر هستند.پس آن چه از حضرت فاروق رضي الله عنه ثابت است اين است كه « أنه كان يضع ركبتيه قبل يديه» ايشان زانوها را پيش از دست‌ها مي‌گذاشت.
اين را عبدالرزاق و ابن منذر و طحاوي با سندهاي صحيح روايت كرده‌اند. و عمر رضي الله عنه نسبت به پسرش داناتر به سنت هست. علاوه از اين, حديث ابن عمر رضي الله عنه را امام دارقطني و سپس بيهقي به تفرد دراوردي از عبيد الله عمري معلول قرار داده‌اند.
و حديث وائل رضي الله عنه شاهدي از حديث حضرت انس رضي الله عنه نزد حاكم دارد, و مثل اين حديث براي شاهد بودن كافي است.و در باب گذشته شواهدي بسياري ذكر شد و با يك لفظ روايت شده‌است كه در آن اضطرابي وجود ندارد و اين مذهب بيشتر اهل علم مي‌باشد. والله أعلم.معارف السنن ۳/۳۳

با اين بيان مشخص شد كه قول آقاي آلباني درست در نمي‌آيد؛ زيرا با اول گذاشتن دست‌ها بر زمين همان كاري پديد مي‌آيد كه شتر مي‌كند ؛ چرا كه شتر اول دست‌ها بر زمين مي‌گذارد بعد پاها را پس مخالفت شتر در اين است كه نمازي اول پا يعني زانوها را بر زمين بگذارد نه دست‌ها را. كاري به اين نداشته باشيم كه ركبه‌ي شتر در دست آن است يا پاي آن؛ چون هدف رسول الله صلي الله عليه و سلم اين نيست كه ركبه‌ي شتر در دست اوست بلكه هدف اين است كه در فرود آمدن شما خود را مشابه با شتر نگردانيد كه اول دست‌ها را بر زمين بگذاريد و بعد پاها را.
↩ادامه دارد…

تمامی حقوق برای سایت راه حقیقت محفوظ است(ثبت شده در وزارت فرهنگ و ارشاد)پاسخ به شبهات غیرمقلدین,پاسخ به شبهات سلفی,پاسخ به شبهات وهابی.